En wat blijkt: ons hotel ligt er tegenover. Zondagochtend zijn we de eersten in het museum. Donkerbruin, krakende vloeren, pracht en praal. De familie Plantin is rijk, en bezit een enorm bedrijf. Een drukkerij. Het goede van dit museum is dat het lijkt alsof iedereen die er werkte net is weggelopen. Een soort openluchtmuseum, maar dan echt. Kasten vol waardevolle boeken, waar je gewoon aan zou kunnen pulken met je vingers.

Het is nu een paar dagen later, maar ik denk er nog steeds aan. Vooral aan de totale toewijding van de mensen. ‘Labore et constantia’ of ‘met noeste arbeid en standvastigheid’, is het motto van Plantin. Dat moet ook wel, gezien het werk wat ze doen. Matrijzen maken, het zetsel, proefdrukken, correcties doorvoeren, zetsel aanpassen, pagina’s drukken. Een pers met 2 vaklieden draaide ongeveer 1250 prints per dag. En Plantin had 19 persen, wat ongehoord veel was in die tijd. 

De aardappels schillen, iets wat ik altijd het liefst doe terwijl ik iets anders doe, doe ik nu met alle precisie en denk aan de stempelsnijders van Plantin. Ik mijmer over de dingen zoals ze toen gingen, maar ik leef nu. De computer neemt veel over, des te beter. Des te makkelijker. Er is verloren, er is gewonnen.

Er is één pagina die op mijn netvlies blijft staan. Een pagina uit een boek waarvan ik de latijnse naam niet meer weet. Er moet veel tekst op, waarschijnlijk teveel. ‘Waar laten we al die informatie?’ moeten ze hebben gedacht. Oplossing: veel verschillende kolommen, met verschillende breedtes. Eén daarvan is heel smal. Te smal volgens de klassieke ‘regels’, maar de pagina leeft! Ik vind het prachtig. De oplossing die ze vinden is een oplossing uit noodzaak.

Eerlijk gezegd weet ik niet meer hoe de woorden precies zijn, dus loop ik naar mijn boekenkast om het boek te pakken. Mijn boekenkast is vol, maar ik ken het boek zo goed dat ik het meteen vind. Het is ossenbloedrood linnen met alleen de titel op de rug, in gouden kapitalen. Een glimlach op mijn gezicht. Want hoewel ik er lang over heb gedaan om een begin te vinden voor dit blog, bewijzen zijn woorden zichzelf weer. Oplossingen komen niet door te zoeken, maar door noodzaak.

Typografie is voor mij geen oplossing, maar een noodzaak. Voor mij een levensvervulling. Maar hoe?
Daar gaat dit blog over. En als ik vasthoud aan de woorden van Johnston, zal het een zoektocht worden waarvan het antwoord eigenlijk al gegeven is. Ik ben benieuwd.